انسان در تمامی اعمال و حرکات و تقلاهایش چیزی جز این نمی خواهد که احساس کند تلاش هایش بیهوده نیست و در مسیر پیشرفت گام بر میدارد. البته چه آن کسی که رو به سوی هیچ هدفی نمی رود و چه کسی که هدفی نامتناهی دارد هیچ یک قاعدتاً پیشرفت نمی کنند. در هر دو حالت، که به،  یک معنا تفاوتی با یکدیگر ندارند، چون فاصله ی ما از هدف همواره ثابت می ماند، حتا اگر حرکت هم کنیم، انگار در جا می زنیم.
آن احساس غروری هم که با نگاه به پشت سر و مسیر پیموده شده به ما دست می دهد در واقع صرفاً ر ضایت خاطری فریبنده است، چرا که چیزی از فاصله مان تا هدف کم نشده است از این رو آن که در پی هدفی دست نیافتنی می رود محکوم به ناخرسندی دائمی ست.